Αντώνης Σ. Παπαδημητρίου: Ο Αλεξανδρινός που εμπνέεται από τον Αντόνιο Γκράμσι, προσφέρει πολιτισμό και υγεία με την περιουσία και τα πλοία του Ωνάση
Ο Αντώνης Σ. Παπαδημητρίου είναι ένας από τους τελευταίους τυχερούς της μεταπολεμικής μεγάλης Ελληνικής Παροικίας που γεννήθηκαν στην πόλη του Κωνσταντίνου Καβάφη και μπολιάστηκε με την κουλτούρα του κοσμοπολιτισμού.
Άλλωστε, στην Αλεξάνδρεια, πήγε στο γαλλικό σχολείο, College Saint Marc, που το λειτουργούσαν οι Frères de la Salle.
Ο σημερινός πρόεδρος του «Ιδρύματος Ωνάση» κουβαλάει εκείνα τα βιώματα του Έλληνα της διασποράς, παρά το γεγονός ότι ήρθε παιδί στον Πειραιά, με το πλοίο «Αθήναι».
Παράλληλα με την διεύθυνση του Ιδρύματος Ωνάση, ασχολείται συστηματικά με την διαχείριση του στόλου του ομίλου.
Μια από τις τελευταίες επιτυχίες του ναυτιλιακού βραχίονα του ομίλου, είναι ότι έκλεισε συμφωνία, τρεις ημέρες πριν ξεκινήσουν οι εχθροπραξίες στο Ιράν και στο Στενό του Ορμούζ, για μακροχρόνια ναύλωση του δεξαμενοπλοίου Olympic Leopard, με ημερήσιο ναύλο 191.000 δολαρίων, που θεωρήθηκε από τις υψηλότερες τιμές της ναυλαγοράς. Στις επόμενες ημέρες ακολούθησαν και άλλες επικερδείς ναυλώσεις.
Η εταιρεία του Ιδρύματος Ωνάση, είναι η Olympic Shipping and Management S.A, η οποία ιδρύθηκε το 1952 στο Παρίσι, από τον Αριστοτέλη Ωνάση και η έδρα αργότερα μεταφέρθηκε στο Μονακό μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990, οπόταν εγκαταστάθηκε στο Δέλτα του Φαλήρου.
Το Forbes, τον Ιούνιο του 2025, στην ετήσια ανάλυση του, κατατάσσει την ναυτιλιακή εταιρεία του ομίλου Ωνάση, στην 30η θέση, στον πίνακα με τις μεγαλύτερες ελληνικές ναυτιλιακές εταιρείες, με 18 πλοία, συνολικής αξίας 1.194, 4 εκατ. δολάρια.
Στην Ελλάδα, ο Αντώνης Παπαδημητρίου, εντάχθηκε σε δημόσιο δημοτικό σχολείο, πήγε μετά στο 16ο Γυμνάσιο Αρρένων Αμπελοκήπων, ενώ στη συνέχεια φοίτησε στην Ιωνίδειο Πρότυπο Σχολή στον Πειραιά.
Το 1977, τελείωσε τη Νομική Σχολή, πήγε στρατό και υπηρέτησε για 28 μήνες σημαιοφόρος στο Πολεμικό Ναυτικό.
Μετέβη στο Αix En Provence, όπου σπούδασε Ναυτικό Δίκαιο. Ως εξωτερικός φοιτητής του London School of Economics έκανε και οικονομικά παράλληλα με τις σπουδές του.
Αργότερα, πήρε διδακτορικό στις Πολιτικές Επιστήμες στο ΕΚΠΑ, πάνω στο θέμα της απεικόνισης της δικαιοσύνης στην τέχνη ως πολιτικό φαινόμενο.
Αυτό που τον χαρακτηρίζει, όπως ομολογεί ο ίδιος, « είναι αυτό που είπε ο Αντόνιο Γκράμσι, ότι πρέπει να έχουμε optimism of the will, pessimism of the intellect: να είμαστε αισιόδοξοι όταν σχεδιάζουμε και επιθυμούμε κάτι, απαισιόδοξοι όταν το υλοποιούμε. Με χαρακτηρίζει επίσης η έμφυτη περιέργεια που έχω να διαβάζω τα πάντα, να ακούω τα πάντα, να κάνω τα πάντα»
Για την ζωή του στην Αλεξάνδρεια, την μετάβαση του με την μητέρα του στην Τζέντα και την γνωριμία του πατέρα του με τον Αριστοτέλη Ωνάση, θυμάται:
«Τρεις μήνες, μετά την γέννηση μου, η μητέρα μου με πήρε μαζί της στην Τζέντα, όπου είχαν εγκατασταθεί με τον πατέρα μου από το 1953. Ο πατέρας μου, δικηγόρος, στα 23 του χρόνια είχε μόλις αποφοιτήσει από το Φαρούκειο Πανεπιστήμιο στην Αλεξάνδρεια, ένα πολύ καλό και αυστηρό πανεπιστήμιο για την εποχή του και την περιοχή του. Ήταν από τους ελάχιστους νομικούς που ήξεραν αγγλικό, γαλλικό και μουσουλμανικό δίκαιο, τη λεγόμενη σαρία. Τον προσέλαβε τότε ο Ωνάσης για ένα κομβικό επιχειρηματικό του σχέδιο: τη συμφωνία με την κυβέρνηση της Σαουδικής Αραβίας για τη μονοπωλιακή μεταφορά των πετρελαίων της με πλοία του Ωνάση που θα έφεραν τη σαουδαραβική σημαία».
Περιγράφοντας τα επόμενα χρόνια της παιδικής του ζωής και τον γέννηση του αδελφού του, Δημήτρη Παπαδημητρίου, επιτυχημένου μουσικοσυνθέτη, έχει πει:
«Στον νεανικό τους ενθουσιασμό οι γονείς μου έκαναν αμέσως και τον δεύτερο γιο τους. Γυρίζουμε στην Αλεξάνδρεια με τη μητέρα μου για τον τοκετό και ξαναεπιστρέφουμε στην Τζέντα. Αυτό το πηγαινέλα από μικρός συνεχίστηκε και στην υπόλοιπη ζωή μου. Αυτό με βοήθησε στη ζωή: με έμαθε να μην έχω ρίζες σε έναν τόπο· να έχω ρίζες σε πνευματικούς τόπους. Ένας έπηλυς ήμουν τότε, παντού, όπως είμαι και τώρα».
Ποιος είναι ο Αντώνης Σ. Παπαδημητρίου
Ο Αντώνης Σ, Παπαδημητρίου, γεννήθηκε το 1955 στην Αλεξάνδρεια Αιγύπτου. Είναι δικηγόρος και οικονομολόγος, σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο στο Δίκαιο των Μεταφορών από το Πανεπιστήμιο της Aix-en-Provence στη Γαλλία.
Είναι νυμφευμένος με την Αφροδίτη Παναγιωτάκου.
Είναι κάτοχος διδακτορικού από το Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Επίσης, είναι πτυχιούχος του τμήματος Οικονομικών Σπουδών του London School of Economics.
Το 1989 ανακηρύχθηκε δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω. Από το 1992 έως το 2010 διετέλεσε διευθύνων εταίρος της δικηγορικής εταιρείας Α.Σ. Παπαδημητρίου & Συνεργάτες.
Το 1988 εξελέγη μέλος του Δ.Σ. του Ιδρύματος Ωνάση, κατόπιν σύστασης της τότε Προέδρου, Χριστίνας Ωνάση. Το 2008 ανακηρύχθηκε επίτιμο μέλος (Honorary Master of the Bench) του Middle Temple του Λονδίνου.
Διετέλεσε πρόεδρος της Ένωσης Αιγυπτιωτών από το 1994 έως και το 1998.
Από το 2005 είναι Πρόεδρος του Ιδρύματος Ωνάση.
Για το πώς γεννήθηκε η ιδέα για την Στέγη, έχει αναφέρει τα εξής:
«Η ιδέα της Στέγης γεννήθηκε την εποχή του πατέρα μου, τότε άρχισε και να χτίζεται. Ήθελε ένα πολιτιστικό κέντρο παλαιού τύπου. Αλλά όταν πέθανε, σκέφτηκα ότι υπάρχει Εθνική Πινακοθήκη, υπάρχει Εθνικό Θέατρο, Λυρική Σκηνή, Μέγαρο, όλοι οι θεσμοί που κάνουν κάποια πράγματα και δεν έχει κανένα νόημα να τους ανταγωνιστούμε. Θα κάνουμε, λέω, αυτό που δεν κάνει κανένας άλλος, γιατί έχουμε την οικονομική δυνατότητα και τη διανοητική βούληση. Δεν θα βάλουμε έναν καλλιτεχνικό διευθυντή ο οποίος θα νέμεται τη Στέγη και θα κάνει ό,τι θέλει. Θα έχουμε μια ομάδα κρούσεως τριών, τεσσάρων, πέντε ανθρώπων, μια κολεκτίβα που θα συνεργάζεται και θα αποφασίζει».
Για το Ωνάσειο Ιατρικό Κέντρο, λέει: «Αυτήν τη στιγμή ο κόσμος που έχει επωφεληθεί από το Ίδρυμα μετριέται σε κάποια εκατομμύρια. Από το Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Νοσοκομείο περνάνε 70.000 ασθενείς τον χρόνο. Υπολογίστε πόσοι είναι στα τόσα χρόνια λειτουργίας του».
Αυτοχαρακτηρίζεται ρηξικέλευθος και το στηρίζει με επιχειρήματα:
«Μ’ αρέσει να είναι κανείς ρηξικέλευθος. Και θεωρώ ότι έτσι είμαι κι εγώ. Είμαι μέσα στο σύστημα, αλλά στην πραγματικότητα είμαι εξωσυστημικός. Ήταν κι ο πατέρας μου έτσι, αλλά όχι τόσο. Και στα επιχειρηματικά έτσι λειτουργώ. Όταν το Ίδρυμα πούλησε το Olympic Tower στη Νέα Υόρκη και τα ακίνητα του Ιδρύματος στο Λονδίνο, όλοι μού είπαν «μα πουλάς τα διαμάντια του στέμματος;». Εκ των υστέρων αποδείχτηκε ότι έκανα καλά, λίγο μετά συνέβη το Brexit. Όσο για το Olympic Tower, θα μπορούσαμε αυτήν τη στιγμή να το αγοράσουμε με τα μισά λεφτά απ’ ό,τι το πουλήσαμε. Και πλοία πουλήσαμε πολλά, και, όπως απεδείχθη, καλά κάναμε».
Ο Αντώνης Σ. Παπαδημητρίου, είναι ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες συλλέκτες έργων τέχνης και εξηγεί τους λόγους που τα συγκεντρώνει: «Συλλέγω έργα τέχνης έτσι όπως οι αλπινιστές κατακτούν τις κορυφές, επειδή υπάρχουν! Δεν τα αγοράζω ως επένδυση αλλά επειδή μ’ αρέσει να είμαι περικυκλωμένος από την ομορφιά της ανθρώπινης διάνοιας και με βοηθάνε να αντιμετωπίζω την καθημερινότητα».
Πρόσφατα, στο ερώτημα, “τι σημαίνει ελληνική ναυτιλία”, απάντησε: “Εδώ γεννάται και ένα μεγάλο ερώτημα, το τι σημαίνει ελληνική ναυτιλία. Αναφερόμαστε σε ελληνική εθνικότητα του πλοιοκτήτη, ελληνικά πληρώματα, ελληνικό μάνατζμεντ; Πολλοί Έλληνες εφοπλιστές, ειδικά τρίτης γενιάς, δεν μιλούν καν ελληνικά. Η ελληνικότητα της ναυτιλίας μας είναι για μένα μια μεγάλη πρόκληση, που αξίζει να επισημάνουμε”. Επίσης, τόνισε ότι η μεγάλη δύναμη της ελληνικής ναυτιλίας, είναι η προσαρμοστικότητα σε κάθε μετάβαση, η οποία είναι γεωγραφική, επισημαίνοντας:
“Η δραστηριοποίηση της ελληνικής ναυτιλίας, άρχισε από το Λονδίνο πριν τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο, μεταπήδησε στη Νέα Υόρκη, επέστρεψε στο Λονδίνο, πριν ο Πειραιάς αναδειχθεί το απόλυτο κέντρο της ελληνικής διαχείρισης, ενώ πλέον έχει δυναμική παρουσία στο Ντουμπάι, στη Σιγκαπούρη, στη Σαγκάη, σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη”.
Διαβάστε επίσης:
Διπλωματικές διεργασίες για τα Στενά του Ορμούζ
Η ΕΛ.ΔΥ.Κ. τίμησε τον Πόλυ Β. Χατζηιωάννου για την δωρεά της Safe Bulkers
Content Original Link:
" target="_blank">
