Αναπτυσσόμενες χώρες: Μεταξύ σφύρας και άκμονος καθώς μια νέα παγκόσμια τάξη έχει έρθει

Η οικονομική κυριαρχία έχει καταστεί καθοριστικό χαρακτηριστικό της παγκόσμιας πολιτικής. Αυτό δεν ήταν ποτέ πιο εμφανές από ό,τι στην Διάσκεψη για την Ασφάλεια του Μονάχου την περασμένη εβδομάδα και στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός τον περασμένο μήνα. Και στις δύο συγκεντρώσεις των παγκόσμιων ηγετών, οι αρχηγοί κρατών μίλησαν ειλικρινά για την ανάγκη προσαρμογής στη νέα παγκόσμια τάξη που χαρακτηρίζεται από πολυπολικότητα. Για τις αναπτυσσόμενες χώρες, όμως, αυτή η αλλαγή δημιουργεί ένα βαθύ δίλημμα, όπως σημειώνει το Barrons.

Η αφθονία των πόρων δεν συνεπάγεται αυτόματα οικονομική κυριαρχία στη σύγχρονη εποχή. Χωρίς ανθρώπινο δυναμικό, βιομηχανικές δυνατότητες και αξιόπιστους θεσμούς, ο ορυκτός πλούτος μπορεί να εδραιώσει την εξάρτηση αντί να την μειώσει

Ο κίνδυνος έγκειται στo ψευδές δίλημμα που παρουσιάζεται σε αυτές τις χώρες: είτε να υιοθετήσουν την αυτάρκεια για να διατηρήσουν την κυριαρχία τους είτε να αποδεχθούν την απεριόριστα ανοικτή στάση και τη μόνιμη εξάρτηση. Για τις αναπτυσσόμενες οικονομίες που προσπαθούν να πλοηγηθούν στην αντιπαλότητα μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας, καμία από τις δύο επιλογές δεν είναι ελκυστική. Η πραγματική πρόκληση που αντιμετωπίζουν – να μάθουν πώς να ισορροπούν μεταξύ κυριαρχίας και «ανοιχτών θυρών» σε μια κατακερματισμένη και ασύμμετρη παγκόσμια οικονομία – είναι πολύ πιο απαιτητική.